'Zorgen voor je verdriet' 

17 aug 2019 

'Zorgen voor je verdriet'. Hetgeen ik leerde in de periode na het verlies van het meest dierbare, onze lieve baby Boris. Ik kon niet voor hem zorgen, nooit meer, en dat zorgde voor een allesoverheersende pijn en verdriet waarvan ik dacht dat ik het nooit te boven zou komen. Ik leerde na heel veel vallen en voorzichtig weer opstaan dat ik verder kon leven, en Boris toch met mij mee kon nemen. Langzaam drukte het verlies minder zwaar op mijn leven, en steeds vaker kon ik weer zeggen dat ik stilletjes genoot van het leven.

Inmiddels ben ik weer redelijk de Anja die ik was, voor zover dat kan, maar leef ik nog dagelijks met het gemis van onze zoon. Mensen zeggen me soms wel eens met een belerend toontje; ‘Zou je niet eens verder gaan?’ Of; ‘Blijf je niet te lang hangen in je verdriet?’ En de (voor mij) ergste: ‘Vergeet je Babet niet omdat je zoveel met Boris bezig bent?’.

Mensen lijken niet altijd te begrijpen dat je je overleden kind (of een andere drierbare) met je mee kunt dragen zonder nog elke dag verdrietig te zijn. Sterker nog, nu ik heb geleerd Boris met me mee te dragen gaat het beter met me, en kan ik beter met het gemis omgaan. Hij is dood, dat is een feit. We leven ons leven heel fijn samen, maar ik blijf mijn zoon missen want hij komt nooit meer terug, en dat doet voor altijd pijn.

Door alle ervaringen van de afgelopen jaren heb ik geleerd dat ik voor mijn verdriet moet zorgen, en dat dit ook kan en mag! Zorgen voor Boris kan nooit meer, maar wel voor het gat in mijn hart. Door bijvoorbeeld een gedichtje te schrijven, zijn naam te noemen, liedjes voor hem te zingen, naar zijn grafje te gaan of kleine kadootjes voor hem te kopen. Alles wat ik kan doen voor hem of voor mijzelf, om mijn gemis en vooral ook liefde voor Boris de ruimte te geven, is voor mij noodzakelijk om om een fijne manier verder te kunnen leven.

Dit zal misschien niet voor iedereen het geval zijn. Rouwen blijft een persoonlijk pad en iedereen bewandelt deze weer anders. Maar steeds vaker zie ik het door mij in het leven geroepen #zorgenvoorjeverdriet voorbij komen. En daar ben ik blij om! Het betekent dat er steeds meer ruimte komt om verlies en verdriet te delen, te verzorgen en soms zelfs te koesteren. Want helaas zijn de tranen en het gemis om onze dierbaren óók juist hetgeen dat ons zo met ze kan verbinden.

Ik ben niet meer elke dag verdrietig. Ik huil niet meer elke dag om Boris. Ik rouw niet meer zoals ik dat vier jaar geleden deed. Maar Boris hoort bij mij, in leven én in dood. En mijn verdriet om hem zal ik voor de rest van mijn leven met alle liefde blijven verzorgen.

Omdat liefde nooit eindigt na de dood...

Liefs Anja

© 2017 - 2021 Vlinderkusje | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel